Montagne de Lure. Men zegt wel eens het kleine broertje van de Mont Ventoux. Enkele weken geleden reden we de berg al eens op en aangezien we de rit zo mooi vonden besloten we om nog eens de Montagne de Lure te bekimmen.
We reden met de auto (70 km van Villes-sur-Auzon) naar St-Etienne-les-Orgues. Gelegen aan de voet van de Montagne de Lure.
Er is er een parking even voorbij het “grootwarenhuis U” aan de linkerkant.
De klim is ongeveer 18 kilometer lang met een gemiddeld stijgingspercentage van 5,8% vanaf Saint-Étienne-les-Orgues. De top ligt op 1736 meter hoogte. Er zijn verschillende routes naar de top, waaronder een beklimming vanaf Valbelle, die ongeveer 25 km lang is met een gemiddeld stijgingspercentage van 4,6%.
Wij hebben de klim vanuit St-Etienne-les-Orgeus gekozen omdat deze kant de mooiste kant is om te klimmen en het dalen naar Valbelle de mooiste daalkant.
Wat een dag! Het weer zat helemaal mee: een staalblauwe hemel, nauwelijks wind en aangename temperaturen.
We begonnen onze klim door dichte bossen en langs geurige alpenweiden. Al snel lieten we het beboste landschap achter ons en klommen we richting de boomgrens. Op zo’n 1600 meter hoogte dook plots een klein skistation op — verlaten nu, maar met iets mysterieus in zijn stilte. Het pas vernieuwde restaurant was wel open en we besloten er iets te drinken met een prachtig uitzicht op het dal.
Hoe hoger we gingen, hoe spectaculairder de uitzichten werden. De lucht was dit keer niet zo helder als de vorige keer, maar toch zagen we de toppen van de Alpen én de Mont Ventoux.
Op 1736 meter bereikten we een hoogplateau. Wat een plek! Groene weiden, wilde bloemen, eindeloze uitzichten… en daarboven de antennes die de berg zijn herkenbare silhouet geven. Geen huisje, geen café, geen bron — enkel rust, ruimte en stilte. Zalig gewoon. Er bloeiden zelfs braambessen op die hoogte.
De gravel van enkele weken geleden was nog niet plat gereden, het dalen was weer opletten, maar wat een landschap! We fietsten tussen bossen en weiden, een droomdecor voor elke fietser.
In Valbelle is er niets: geen café, geen winkel, enkel een bron, net buiten het dorp aan de linkerkant.
Daarna reden we een keteldal in, smal, omgeven door bergflanken. Puur natuurgeweld, indrukwekkend mooi. We volgden de Jabron, die zich kronkelend een weg baant door het dal, tot waar het landschap plots openbreekt.
Dit keer reden we eerst naar Sisteron, we hebben geleerd van de vorige rit dat er niets te vinden is om te eten of te drinken tussen Peipin en Cruis.
Maar wauw, Sisteron! Zo mooi en indrukwekkend met zijn Citadel en rots. We aten en dronken er iets. Nadien klommen we naar de Citadel maar we konden niet verder. Betalen :-). We keerden langs de dezelfde weg terug om dan een stukje te fietsen op de heel drukke “Route Napoleon” tot aan Peipin.
Vanuit dit kleine dorpje vervolgden we onze weg door “la vallée du Jabron” richting Saint-Étienne-les-Orgues. Kleine, stille dorpjes lagen op onze route, die zich slingerde tussen de vele velden met graan gewassen en geknipte lavendel. De weg gaat steeds op en neer met soms pittige stukken onder een nu wel loden zon.
In Cruis stopten we nog even, de bakker was gesloten, maar de inwoners toonden ons de weg naar een kleine kruidenierszaak midden in het mooie Cruis.
Nadien was het nog ongeveer 10 km bollen tot St-Etienne-sur-Les-Orgues.
Alweer een top dag!
Hierbij een hele reeks foto’s, netjes in volgorde van onze rit.
